Blog

Het genot van het verboden snoepje

Het is 10.30 uur: koffietijd. Onze zoon (6) vraag om een chocolaatje. Jong als hij is, is hij al een echte choco-addict. Ieder ander kind zou een koekje of snoepje vragen, maar niet onze Mika. Die doet een moord voor chocola.

 

Terwijl wij een koekje nemen, rommelt Mika opvallend lang in de kast. Op mijn vraag wat hij aan het doen is, krijg ik het antwoord ‘een chocolaatje pakken!’. Terwijl hij de kast weer dicht doet, roept hij ‘ik ga naar boven!’ Hmm, dat lang in de kast rommelen viel al op, maar snel naar boven sneaken, is ronduit verdacht. Ik vraag of hij erbij komt zitten. ‘Waarom? Ik ga boven spelen.’ ‘Ah joh, kom er even bij lekker op schoot’. Met een scheve glimlach op zijn gezicht komt hij aansloffen en kruipt op schoot. Dat is toch wel lekker, zelfs als je zes bent. 

Hij peuzelt van zijn chocolaatje en ik vraag wat hij nou in de kast aan het doen was. Ik krijg hetzelfde antwoord. Maar wat was je dan nog meer aan doen? ‘Niks’, antwoordt hij lachend. Mijn moederinstinct en ik geloven er niks van. Voorzichtig voel ik aan de zakken van zijn joggingbroek, die opvallend vierkant uitsteken. En wat is dat dan? ‘Nihiks!’, nog harder lachend. Ik steek mijn hand in zijn zak en haal er twee chocolaatjes uit. ‘Ok, dan, die heb ik gepakt. Ik leg ze wel terug.’ Hij pakt de chocolaatjes en brengt ze naar de kast. Wel sportief; hij weet dat het niet gelukt is en zet het recht. Daarmee is de zaak in zijn ogen afgedaan en kruipt er weer bij alsof er niks aan de hand is.

 

Wat nu te doen? Wat is opvoedkundig verstandig? Ik ben tenslotte kindertherapeut en wil mezelf ook nog weleens opvoedkundige noemen. Boos worden, negeren. Dat laatste in elk geval niet. Dat eerste dan? Opeens krijg ik een beeld voor ogen van mijzelf als klein meisje staand op de tweede plank van de keukenkast op jacht naar de snoeppot. Mijn pogingen zijn onvermoeibaar dus er komt een moment waarop ik hem vind. Een euforisch moment. Zo’n gelukszalig moment waarin het gelukt is slimmer te zijn dan mijn ouders. Ze dachten dat ze het goed verstopt hadden, hoog genoeg hadden weggezet. Maar nee, ik was nog slimmer en sterk en handig, want ik klom in de kast. De beloning was een snoepje. Een stiekem snoepje. Snel pakken en wegwezen. Het genot van een verboden snoepje. Wat een boost voor het zelfvertrouwen!

 

‘Mika’, zeg ik pedagogisch boos, ‘als je iets wilt dan vraag je erom. Het is niet de bedoeling dat je stiekem chocolaatjes of andere dingen pakt.’ ‘Ok, mam.’ Ondertussen spreek ik met mijzelf af, dat ik deze keer slimmer was. Maar als het hem lukt om slimmer te zijn dan ons, dan verdient hij het genot van het verboden chocolaatje. Dat gevoel wil ik hem niet ontnemen. Scherp blijven dus.

Draaikontenfase

Het is half negen in de ochtend. Een prachtige dag vol mooie beloftes. De lucht kleurt roze met babyblauwe vlagen ertussendoor. Man en 2 kinderen zijn de deur uit. Hoe idyllisch begint deze dag… Maar dan slaat het onheil toe. Zoonlief van 1 ½ is plotseling stil in zijn speelhoekje. Dat is altijd verdacht wanneer hij vrolijk aan het spelen is. En ja, dan gebeurt het. De schoudertjes gaan omhoog, het gezicht loopt rood aan en dan komt het geluid. Uuuuuuhhhh, uh, uuuuuhhhhh, uh. De eerste dampen stijgen langzaam op uit de speelhoek. ‘Klaaah!’, hoor ik even later opgelucht. Het spelen gaat weer verder. Zelf ben ik net lekker bezig achter mijn laptop, kopje thee erbij. Zal je altijd zien. Aan de andere kant zeg nou zelf; een poepluier komt nooit gelegen. Het is kiezen of delen. Of lekker nog even doorgaan en straks de poep van zijn billen af moeten schrapen. Of het meteen doen nu het nog zacht, warm en vers is (lees: extra stinkt). Dat is in ieder geval makkelijker schoonmaken. In het belang van mijn zoontje kies ik voor optie twee. Even snel op de bank. Ik pak een luier en doekjes uit de la en roep Jair. ‘Kom bij mama dan krijg je schone billen!’ Hij komt. Hij wil er duidelijk graag vanaf. Normaal als ik hem roep, kijkt hij me aan, begint te lachen en rent hard weg (als tie zou kunnen). Samen stappen we naar de bank. Ik leg hem neer en begin zijn broek naar beneden te sjorren. Maar laten we eerlijk zijn; een kind van anderhalf ‘even makkelijk’ verschonen is er natuurlijk niet bij. Onze Jair is op dit moment letterlijk in de ‘draaikont’-fase. De broek zit nog niet op de enkels of meneer begint te draaien. ‘Blijf nou liggen!’ Ik geef hem een speeltje; de door mijn andere zoon zelfgebreide muis. Foute keus. Nog net op tijd kan ik hem uit zijn handen trekken voordat er van de muis niets anders over is dan een gekrulde draad. Een autootje dan. Dat werkt, ik kan rustig verder. Broek omlaag, romper los. So far, so good. Pakje met doekjes alvast open maken. Nu het echte werk. Ik trek de klittebandjes een voor een los en duw de voorflap naar beneden. De schade is beperkt, maar zoals verwacht de stank enorm en de samenstelling papperig. Bah, zicht op de bietjes van gisteravond! Ik pak een doekje en houd zijn benen omhoog. Precies op dat moment is het autootje niet interessant meer en begint meneer te draaien. En nog verder te draaien. De luier schuift onder hem vandaan en mijn hand schiet in de warme, zachte massa. Bah! Poep aan mijn vingers, aan de broek. Overal poep. In de haast trek ik met mijn vieze vingers (mijn dat-ga-ik-de-hele-dag-ruiken-hoe-goed-ik-ze-ook-was-vingers) een doekje uit de verpakking. Althans dat probeer ik. Tot mijn frustratie trek ik er vijf uit. Wanneer stap ik over op duurdere doekjes waar ze er wel zoals beloofd een voor een uitkomen?! Ik maak er snel een prop van en probeer de schade te beperken. Met Jair in de houdgreep, een prop doekjes in mijn hand en stinkende vingers maak ik zo goed mogelijk zijn billen schoon. Haal tegelijkertijd de vieze luier weg en wissel hem in voor een schone. In een tempo waar je verstelt van staat. Ze zouden er een sport van moeten maken. Ik zou absoluut een kans maken om in het Worldbook of records te komen. Uiteindelijk is de klus geklaard. De billen zijn schoon. Jair loopt weer rond. Mijn handen zijn gewassen. Ik durf er niet aan te ruiken. Klaah!

Of toch niet; ‘uuuuhhhhh’ klinkt het even verderop in de kamer…